Internetcensuur in Rusland: hoe steekt het in elkaar?

Censuur in Rusland Uitgelichte Afbeelding
Klik hier voor een korte samenvatting
Internetcensuur in Rusland: een korte uitleg

Sinds 2012 heeft de Russische regering alles op alles gezet om het internet te censureren. Deze acties bestaan bijvoorbeeld uit:

  • de politieke oppositie het zwijgen opleggen;
  • discriminatie richting de LHBTI-gemeenschap;
  • het blokkeren van communicatie apps zoals Telegram en Zello;
  • het beschermen van specifieke religieuze organisaties en personen.

Om deze censuur mogelijk te maken, gebruikt de Russische regering verschillende tactieken, waaronder:

  • het beheren van telecommunicatiebedrijven;
  • het opzetten van een eigen staatsinternet (in ontwikkeling);
  • het beperken van het gebruik van VPN’s en online anonimiteit;
  • het inzetten van gerichte regelgeving.

Maar zelfs met al deze maatregelen kunnen Russische burgers en toeristen een VPN gebruiken om deze censuur te omzeilen. Surfshark is een geweldige aanbieder die je de mogelijkheid geeft om het internet vrij te gebruiken, zowel in Rusland als daarbuiten.

Lees het volledige artikel om meer te leren over internetcensuur in Rusland en hoe je deze censuur omzeilt.

Russische functionarissen blokkeren jaarlijks de toegang tot honderdduizenden websites. Sterker nog: rechtbanken leggen iedere acht dagen gevangenisstraffen op aan overtreders van internetcensuur.

Op de persvrijheid index van mensenrechtenorganisatie Verslaggevers Zonder Grenzen staat Rusland op plaats 150 van de 180. Dit zou komen door een “verstikkende sfeer voor onafhankelijke journalisten.” Wist je dat er sinds 2007 honderden gevallen van geweld tegen bloggers, online activisten en journalisten zijn geregistreerd – waaronder 15 moorden op journalisten? Alleen al voor bepaalde “likes”, “reposts” en “shares” kun je een jarenlange gevangenisstraf krijgen. In 2015 zijn hier minstens 18 internetgebruikers voor veroordeeld. Bij elkaar kregen zij meer dan 36 jaar gevangenisstraf.

Het mag duidelijk zijn: Rusland blijft een onveilige plek wanneer het op zaken als vrijheid van meningsuiting en andere mensenrechten aankomt. In dit artikel onderzoeken we waar deze censuur op gebaseerd is, welke inhoud gecensureerd wordt en hoe de censuur in Rusland is gestructureerd. Wil je weten hoe je deze censuur omzeilt? Lees dan onze aanbevelingen voor de beste VPN’s voor Rusland.

Ontwikkeling van de censuur

De censuur van het Russische internet begon in 2012. De beweerde reden was het beschermen van minderjarigen tegen schadelijke sites. Autoriteiten blokkeerden bijvoorbeeld sites die terrorisme, politiek geweld, de verkoop van drugs, wapens en kinderpornografie promootten. De juridische definities in de wetten die deze censuur mogelijk maken zijn echter vaak opzettelijk vaag. Overheidsinstanties mogen wettelijk gezien namelijk ook politiek afwijkende meningen het zwijgen opleggen.Laptopscherm met oog met streep eromheen. Icoon voor online censuur

Het censuurbeleid breidde zich dan ook snel uit naar LHBTI-, dating-, en pornografische websites. Ook waren tegenstanders van het regime vaak het doelwit. Eind 2019 stonden er meer dan 290.000 websites op de zwarte lijst en zijn er meer dan 490.000 websites zonder waarschuwing geblokkeerd. Tot op heden worden regelmatig nieuwe wetten doorgevoerd die de internetvrijheid in het land beperken. Aan het einde van dit artikel hebben we deze wetten voor je op een rijtje gezet.

Waarom censureert de Russische regering het internet?

De sites die worden geblokkeerd zouden het Russische moreel beledigen. Door hier tegen op te treden denkt de regering het nationalistische en conservatieve ideaal van Rusland te versterken.

Naast het censureren van deze websites, zette de Russische overheid ook alles op alles om politieke tegenstand te censureren. Zo probeerde Moskou protesten te onderdrukken die kritisch waren op de overheid. Veel websites verschenen op de zwarte lijst omdat ze “politiek rebels” zouden zijn. Sterker nog: er werden nieuwe wetten rondom gegevensopslag en bescherming geïntroduceerd. Zo werd het gemakkelijker voor de overheid om ook bedrijven zoals Telegram – een beveiligde berichtenapp – te verbieden. Dit soort apps wordt vaak op grote schaal gebruikt door demonstranten.

Wat censureert de Russische regering?

De Russische censuur is grotendeels aanwezig om de oppositie van het huidige regime het zwijgen op te leggen. Daarnaast richt de censuur zich op:

  • Het blokkeren van LHBTI inhoud.
  • Het beïnvloeden van de publieke discussie over de Krim-invasie.
  • Het blokkeren van communicatiesoftware.
  • Het straffen van satire gericht op religieuze organisaties of personen.
  • Het controleren van informatie over de coronapandemie.

Politieke oppositie

Het meest voor de hand liggende voorbeeld is het tegenwerken van oppositieleider Aleksej Navalny door het regime van president Poetin. In juni 2021 bestempelde een rechtbank Navalny’s organisatie als extremistisch, waardoor deze in hetzelfde rijtje valt als Al-Qaida en IS. Dit betekent dat er jarenlange celstraffen kunnen worden opgelegd voor bijvoorbeeld het delen van berichten op sociale media die gerelateerd zijn aan Navalny’s organisatie. Veel aanhangers en naasten van Navalny zijn sindsdien opgepakt of het land ontvlucht. Ook Navalny zelf is veroordeeld tot een verblijf van 3,5 jaar in een strafkamp.

In aanloop naar de parlementsverkiezingen in 2016 blokkeerde mediawaakhond Roskomnadzor de toegang tot verschillende websites waar Russische burgers werden opgeroepen om het stemmen te boycotten. Ook informatie over elke vorm van politieke oppositie werd geblokkeerd. In oktober 2018 sloot de regering de mobiele dataservice af tijdens politieke protesten in een regio in Zuidwest-Rusland. Nog geen jaar later gebeurde hetzelfde in Moskou. Websites van vooraanstaande oppositieleden zoals Aleksej Navalny en Garri Kasparov worden geregeld geblokkeerd.

Screenshot van Russische website blokkade Navalny.com

In deze afbeelding is de toegang tot de website Navalny.com geblokkeerd. De volgende tekst staat weergegeven: “De toegang tot informatiebronnen is beperkt op basis van de federale wet van 27.07.2006. r.N 149-ф3 over informatie, informatietechnologieën en de bescherming van informatie.”

Vaak blokkeert Roskomnadzor websites op basis van de federale wet nr. 398. Ook door de “Lugovoy’s Law” kan de procureur-generaal “extremistische” websites blokkeren. De vage omschrijving in Lugovoy’s wet zorgt er namelijk voor dat oppositionele politieke inhoud als gevaarlijk kan worden bestempeld. Zo kan een website die “aanzet tot illegale activiteiten” of “onenigheid verspreidt” zonder problemen naar de zwarte lijst verdwijnen. Wanneer je wilt deelnemen aan politieke protesten, is het belangrijk dat je je identiteit en privacy goed beschermt, zeker in landen zoals Rusland.

LHBTI-content

In 2017 kwam er een aanpassing op de Russische kinderbeschermingswet. Deze aanpassing bevatte een clausule die “de propaganda van niet-traditionele seksuele relaties tussen minderjarigen” verbiedt. Hierin werden boetes opgenomen variërend van 4.000 roebels (ongeveer 50 euro of 55 dollar) voor individuen tot een miljoen roebels (ongeveer 11.500 euro) voor bedrijven en organisaties.

Door de wetswijziging kon de regering LHBTI-inhoud censureren. Dit leidde tot het blokkeren van organisaties die homoseksuele personen binnen Rusland ondersteunden. Bovendien werden Gay Pride-evenementen verboden.

Deze restricties worden goedgepraat met behulp van de Russische kinderbeschermingswet: dit soort parades en websites zouden namelijk door minderjarigen gezien kunnen worden, en dat is verboden. In landen waar het internet gecensureerd wordt, maar ook in landen die hoog scoren in de persvrijheid index, kan het als LHBTI+’er lastig zijn relevantie informatie of een community te vinden. Het is daarom belangrijk dat je weet waar je moet zoeken en vooral veilig blijft online.

Kritische berichtgeving over de Krim-invasie

In 2014 eigende de Russische Federatie zich het schiereiland De Krim van Oekraïne toe. Vervolgens probeerde de Russische overheid de toegang tot Russische en Oekraïense content waarin de invasie illegaal werd genoemd, te blokkeren.

Verschillende Oekraïense nieuwswebsites werden geblokkeerd omdat ze de leider van de Krim-Tartaarse beweging geciteerd hadden. Ook werd de website van de Consumer Rights Defenders Society geblokkeerd. De oorzaak was het publiceren van een artikel dat suggereerde dat Russische reizigers via Oekraïne De Krim waren binnengekomen. Volgens communicatiebureau Roskomnadzor trok deze uitspraak de rechtsgeldige Russische controle over De Krim namelijk in twijfel. Sinds de annexatie in 2014 is De Krim qua berichtgeving een zwart gat, waar weinig nieuws en informatie vandaan komt.

Telegram

Toen Telegram in april 2018 weigerde de regering in Rusland toegang te geven tot de gegevens en gesprekken van hun gebruikers, besloot de regering de versleutelde app te verbieden. Telegram werd toentertijd op grote schaal gebruikt om grootschalige protesten tegen de regering te coördineren.

Tijdens de implementatie van het verbod blokkeerde Roskomnadzor in totaal zo’n 18 miljoen IP-adressen. Dit zorgde voor landelijke internetstoringen en gelimiteerde toegang tot bijvoorbeeld Amazon Web Services en Google Cloud-servers. Deze gebeurtenissen zorgden voor een hoop verontwaardigde reacties vanuit de internationale gemeenschap, belangrijke bedrijven en internetvrijheidsactivisten in Rusland.Telegram Logo

Twee jaar later hief Rusland het verbod weer op. Het land had namelijk moeite de blokkade uit te voeren en de app werd nog steeds veel gebruikt, zelfs door overheidsdiensten. Zo hebben het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken en de nationale taskforce voor het coronavirus officiële kanalen op Telegram. Volgens Roskomnadzor werd de blokkade opgeheven omdat de oprichter van de app zou helpen terrorisme en extremisme op het platform te bestrijden.

Beledigende inhoud voor religieuze gemeenschappen

Rusland kent twee grote conservatieve religieuze groepen: de Russisch-orthodoxe kerk en de Soennitische tak van de Islam. Autoriteiten blokkeren al tijden inhoud die zij als beledigend beschouwen voor deze religieuze gemeenschappen. Dit doen ze op grond van een wet uit 2013, die het beledigen van de gevoelens van gelovigen verbiedt.

Zo werd de pagina van de populaire satirische groep MDK op het Russische socialmediaplatform VKontakte geblokkeerd nadat zij een foto van Jezus Christus hadden gepost. Volgens Roskomnadzor was deze post illegaal.

Berichtgeving over de coronacrisis

Tijdens de coronapandemie heeft de Russische regering de controle op binnenlandse berichtgeving opgevoerd, terwijl het land volgens de EU een desinformatiecampagne voert over de pandemie op internationaal niveau.

Roskomnadzor controleert en beïnvloedt wat Russische journalisten over het virus schrijven. Er is internationaal veel commentaar op de verhoogde activiteit van Roskomnadzor tijdens de pandemie, omdat onbeperkte toegang tot informatie juist noodzakelijk is in een tijd van crisis. Ook wordt de coronacrisis gebruikt om journalisten weg te houden bij onder andere openbare hoorzittingen.

Bovendien voert Rusland volgens de EU een desinformatiecampagne over de coronapandemie, in vijf talen. Het doel hiervan is om het vertrouwen in Europese instellingen te ondermijnen en paniek te zaaien.

Hoe censureert de Russische regering het internet?

Net als veel andere repressieve regimes, heeft de regering verschillende methoden om het internet te censureren. Van het afdwingen van het gebruik van een eigen staatsinternet, tot het blokkeren van VPN-websites en het samenwerken met internetproviders. De Russische regering komt regelmatig met nieuwe censuurtactieken, zoals:

  • Het kopen van telecommunicatieproviders;
  • Het opzetten van een eigen staatsinternet;
  • Het verbieden van het gebruik van VPN’s;
  • Het implementeren van wet- en regelgeving om overheidsinstanties te helpen met online censureren.

Invloed van internetproviders

Het staatstelecommunicatiebedrijf Rostelecom bezit ongeveer de helft van de (breedband)internetmarkt in Rusland. Bovendien blijft het aantal gebruikers groeien met een toename van maar liefst zeven procent per jaar. De overheid heeft dus een groot deel van de Russische internetmarkt in eigen hand. Hierdoor kan ze ervoor zorgen dat de grootste internetaanbieder in Rusland aan alle censuurvereisten voldoet.

Internetproviders over de hele wereld communiceren continu met overheden om invloed uit te oefenen op de manier waarop mensen het internet gebruiken. De providers in West-Europa en Noord-Amerika kunnen bijvoorbeeld verbindingen stilleggen wanneer ze gebruikt worden om torrentbestanden te downloaden. Als internetproviders dit al in een handomdraai kunnen doen, kun je je voorstellen waartoe ze in staat zijn onder de controle van een repressieve regering.

Staatsinternet

In 2014 verkondigde Vladimir Poetin dat hij een door Rusland gebouwd internet op wilde zetten, vergelijkbaar met het staatsinternet van China en Iran. In de jaren daarna deed Roskomnadzor onderzoek naar een systeem van back-up internetservers dat in Rusland en haar bondgenoten geplaatst zou worden. Het systeem werd gecreëerd om de “dominantie van de VS en verschillende EU-landen op het gebied van internetcontrole” te bestrijden.

Op 1 mei 2019 ondertekende Poetin een wet om onafhankelijk Russisch internet te creëren. De Russische wetgevende macht gaf als toelichting dat de wet tot stand is gekomen in het licht van de “agressieve aard van de Amerikaanse nationale cyberveiligheidsstrategie”.Telecomgebouw met zendmast

Rusland zou door deze ‘agressie’ beschermende maatregelen moeten nemen om de ‘langdurige en stabiele’ werking van het internet in Rusland te waarborgen en om de betrouwbaarheid van Russische internetbronnen te vergroten.

Bij tests in juni en juli 2021 is het Rusland gelukt zich van het globale internet los te koppelen. Veel duidelijkheid over het project is er echter niet; de informatie over het uitvoeringsproces en de reikwijdte ervan wordt geheim gehouden. Rusland zou echter nog niet beschikken over de technologische capaciteit om een ‘Great Firewall’ zoals in China te creëren.

De wet geeft de regering alle middelen voor volledige en ongecontroleerde controle over het internet. Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch vreest hierdoor voor schendingen van de vrijheid van meningsuiting en toegang tot informatie en privacy.

VPN- en anonimiteitsbeperkingen

Met verschillende wetten probeert de overheid VPN-providers en andere middelen die je online identiteit verbergen, te verbieden. In 2017 keurde de Doema (het Russische Parlement) een wet goed die internetproviders verplicht om de toegang tot websites die VPN- en proxydiensten aanbieden, te blokkeren.

Technisch gezien is het gebruik van een VPN in Rusland niet illegaal. Echter, de diensten mogen geen toegang bieden tot ‘verboden’ websites.VPN op schild

De Yaroyava-wet, die in 2016 inging, staat toe dat al het internetverkeer gevolgd en bewaard mag worden. Het voldoen aan deze wet betekent voor VPN-diensten dat zij verbinding moeten maken met de database van Roskomnadzor, de Russische toezichthouder op internet en media, waardoor bepaalde sites worden geblokkeerd.

Verschillende VPN-diensten, zoals NordVPN, hebben laten weten hier niet aan mee te werken en zich uit Rusland terug te trekken. Bovendien heeft Roskomnadzor in juni 2021 het gebruik van OperaVPN en VyprVPN door particulieren in het land verboden. Op deze manier heeft de overheid het steeds moeilijker gemaakt om toegang tot VPN-providers te krijgen binnen de landsgrenzen. Een mooie oplossing is het gebruik van een gratis VPN om daarna je gewenste VPN te installeren.

Boetes voor internetproviders

Op het moment dat Roskomnadzor iets als illegale content bestempelt, instrueren zij de hostingprovider om de website in kwestie van een waarschuwing te voorzien. Wordt de “illegale inhoud” niet verwijderd, dan komt de pagina op de zwarte lijst van de overheid, en moeten alle Russische internetproviders de website binnen 24 uur blokkeren. Wanneer providers de websites van de zwarte lijst niet blokkeren, krijgen ze te maken met hoge boetes en verliezen ze mogelijk hun exploitatievergunning.

Zo kreeg Google al meerdere boetes opgelegd vanwege het niet verwijderen van zoekresultaten die onder het bewind van president Poetin op de zwarte lijst zijn geplaatst. Ook sociale media zoals Facebook en Twitter kunnen in Rusland geblokkeerd worden als ze Russen of Russische media censureren of discrimineren.

De regering maakt veelvuldig gebruik van wetten en regels om het internet te censureren en om politieke tegenstanders het zwijgen op te leggen. Een overzicht van belangrijke gebeurtenissen en wetten vind je in de tijdlijn aan het eind van dit artikel.

Conclusie

In 2009 werd Rusland door Freedom House, de waakhond van de persvrijheid, als “gedeeltelijk vrij” beschouwd. Sinds deze beoordeling heeft de Russische regering een nog agressievere houding aangenomen tegen internetcensuur: dit keer voornamelijk gericht op politieke tegenstanders van de huidige regering. De status is dan ook inmiddels verlaagd naar “niet vrij”.

De houding van de regering wanneer het gaat om pers- en internetvrijheden plaatst Rusland in een vergelijkbare categorie als China, Iran en de Verenigde Arabische Emiraten. Dit zijn stuk voor stuk werelddelen waar vrijheid van meningsuiting online beperkt is onder het mom van verbetering van de nationale veiligheid en moraliteit.

Bekijk onze volgende artikelen voor meer informatie over censuur in andere landen:

Hier is een overzicht van belangrijke gebeurtenissen en wetten omtrent censuur sinds 2012:

DatumGebeurtenis / Wet
2012:Rusland begint met het plaatsen van websites op een zwarte lijst. Ook worden websites geforceerd offline te gaan.
2013:Een ‘blasfemie’-wet verbiedt het beledigen van gevoelens van gelovigen. Overtreding van deze wet kan boetes opleveren tot 500.000 roebels of maximaal drie jaar celstraf. Russische autoriteiten blokkeren inhoud die ze als beledigend beschouwen voor religieuze gemeenschappen.
2013 – 2014:Het aantal gevallen van censuur steeg met een factor van 1.5.
2014:De Lugovoy-wet treedt in werking. Deze wet stelt Roskomnadzor in staat de toegang te blokkeren tot media die oproepen tot massale rellen, extremistische activiteiten of deelname aan niet-gesanctioneerde massale openbare evenementen.
2014 – 2015:Het aantal gevallen van censuur steeg met een factor van 9.
2015:Een nieuwe wet dwingt technologiebedrijven in het buitenland om Rusland-specifieke gegevens naar servers in Rusland te verplaatsen.
2016:De Yarovaya-wet gaat in. Aanbieders van apps of communicatieplatforms zijn verplicht alle communicatiegegevens van gebruikers voor zes maanden, en de metadata voor drie jaar, op te slaan.
2016:Roskomnadzor blokkeert LinkedIn vanwege het niet opslaan van gebruikersgegevens in Rusland.
2017:Een wet vereist dat gebruikers van gecodeerde berichtendiensten (zoals WhatsApp) zich met hun telefoonnummers registreren, zodat hun online activiteit gelinkt kan worden aan hun identiteit.
2018:Een wet verplicht internetproviders om de toegang tot platformen van VPN-providers en website-proxies te blokkeren.
2018:Er komt een verbod op berichtenapp Telegram. De verkoop van VPN-diensten steeg significant in navolging op het verbod.
2018:Voor VPN’s en de anonieme browser Tor wordt het verboden om toegang tot geblokkeerde websites aan te bieden.
2018:Een wetsvoorstel introduceert boetes tot 700.000 roebels voor overtreding van de wet inzake het verbod op o.a. VPN’s.
2018:Google krijgt 500.000 roebels boete wegens het niet verwijderen van op de zwarte lijst geplaatste zoekresultaten.
2018 – 2019:Rusland initieert regionale ‘netwerk-blackouts’. Tijdens regionale protesten in oktober 2018 en augustus 2019 blokkeert de overheid het mobiele internet.
2019:Een nieuwe wet verbiedt publicatie van “onbetrouwbare sociaal significante informatie” en materiaal dat “duidelijk gebrek aan respect” toont voor de Russische Federatie of “organen die de staatsmacht uitoefenen”. Er is een toename van het gebruik van artikel 20.33 (“ongewenste organisaties”) bij wethandhavingsinstanties. Dit artikel lijkt artikel 282 (“extremisme”) te vervangen als het belangrijkste censuurinstrument.
2019:De regering draagt internetproviders op om gegevens op te slaan, zoals voorgeschreven in de Yarovaya-amendementen.
2019:De ‘soevereine internet’-wet stelt de Russische autoriteiten in staat RuNet (in Rusland gehoste websites en sites op Russische domeinnamen) te isoleren van het wereldwijde web. Hierdoor krijgen de Russische autoriteiten controle over gegevensstromen die het land binnenkomen en verlaten.
2019:Roskomnadzor dreigt 9 van de 10 VPN-diensten te blokkeren die het bevel hadden gekregen om verbinding te maken met het netwerk van de Russische overheid.
2019:Het is voor fabrikanten verplicht om vooraf Russische apps te installeren op bepaalde soorten apparaten die in Rusland worden verkocht.
2020:Roskomnadzor geeft Twitter en Facebook een boete van vier miljoen roebels voor het niet opslaan van gebruikersgegevens in Rusland.
2020:Het opzettelijk verspreiden van onjuiste informatie wordt strafbaar. Wijzigingen worden gepresenteerd als reactie op de coronapandemie, maar de wetten worden niet tot die situatie beperkt. Amendementen op deze ‘nepnieuws’-wet leidden tot mediacensuur en vervolging van o.a. journalisten.
2020:Er komen aanpassingen op de Buitenlandse Agenten-wet (wetgeving die o.a. het werk van journalisten inperkt). Individuele burgers en ongeregistreerde publieke organisaties kunnen ook als ‘buitenlandse agenten’ worden aangemerkt en de straffen voor het overtreden van de wet worden verhoogd.
2021:De ‘soevereine internet’-wet vereist de oprichting van een nationaal domeinnaamsysteem (DNS). Internetdienstverleners zijn vanaf januari 2021 verplicht het nationale DNS te gebruiken. Hierdoor zouden de Russische autoriteiten de aan de internetprovider verstrekte resultaten kunnen manipuleren.
2021:Roskomnadzor verbiedt het gebruik van OperaVPN en VyprVPN door particulieren.
2021:President Poetin ondertekent een wet waardoor autoriteiten ‘lasterlijke’ berichten op internet mogen verwijderen of blokkeren.
2021:President Poetin ondertekent een nieuwe wet die techgiganten dwingt kantoren in Rusland te openen als ze hun diensten willen aanbieden in Rusland.
2021:Google krijgt meerdere boetes van in totaal meer dan 22 miljoen roebels voor het niet verwijderen van illegale content.
2021:Roskomnadzor wil dat Google en Apple de app van Aleksej Navalny uit hun appwinkels verwijderen.
Veelgestelde vragen: Censuur in Rusland

Wil je snel antwoord op je vragen over Russische internetcensuur? Bekijk dan eens onze veelgestelde vragen!

De Russische censuur bestaat om de nationalistische en conservatieve denkwijze van de overheid te ondersteunen. De Russische autoriteiten proberen op deze manier de gedachten en acties van de bevolking te beïnvloeden.

Russische censuur is over het algemeen gericht op het uitschakelen van politiek afwijkende meningen. Dit resulteert in geweld tegen journalisten, het verbieden van politieke inhoud die niet in overeenstemming is met het officiële standpunt van de staat en het verbieden van software die gebruikt kan worden om protesten te coördineren. Daarnaast richt de Russische regering zich ook op:

  • het beperken van online anonimiteit;
  • het blokkeren van VPN-software;
  • het verbieden van LHBTI-inhoud;
  • Het beschermen van religieuze organisaties en personen door middel van verbodsbepalingen.

De Russische regering heeft verschillende manieren waarop zij delen van het internet censureren, waaronder specifieke inhoud en communicatie apps. Ze weten deze censuur uit te oefen door:

  • controle over telecommunicatieproviders te behouden;
  • te werken aan de ontwikkeling van een nieuw internet eigendom van de staat;
  • VPN’s en VPN-websites te blokkeren en verbieden;
  • wetten te implementeren die de censuur makkelijker maken.

De beste manier om de censuur in Rusland te omzeilen is door een VPN (Virtual Private Network) te gebruiken. Een VPN verbergt je IP-adres door je internetverkeer via servers in andere landen te leiden en je gegevens te versleutelen. Hoewel het lastig kan zijn om bepaalde VPN’s in Rusland te installeren, is het gebruik van een VPN wel mogelijk, zolang je maar weet hoe je dit aan moet pakken.

De beste VPN voor Rusland is Surfshark. Het is gebruiksvriendelijk, betrouwbaar, effectief, goedkoop en het heeft speciale ondersteuning voor Russische gebruikers om ze op deze manier te helpen om blokkades en censuur te overwinnen. Lees meer in onze Surfshark review.

Tech redacteur
Emi heeft een achtergrond in internationale betrekkingen en veiligheid en is met name geïnteresseerd in overheidscensuur en internetvrijheid. Vraagstukken over online privacy en vrijheden worden door de digitalisering namelijk steeds vaker een politieke kwestie.
Plaats een reactie
Een reactie plaatsen